zondag 9 december 2018

Waar was het grote plan? Nog één keer Vincent van der Linden

Vrijdag 24 augustus 2012: in de trein na een dagje zonnig Delft en, het valt niet te ontkennen, een studiebezoek aan het Legermuseum aldaar. Op mijn telefoon verschijnt een emailbericht van Remco Meisner naar aanleiding van een oude tekst van mij, die als ‘nawoord’ moet fungeren in een nieuw deeltje van zijn Rare Boekjes Reeks: De kat in het donker. Nu blijkt dat de auteur van dat boekje, Vincent van der Linden, ernstig ziek is en dat er daarom haast moet worden gemaakt. 



door Jan J.B. Kuipers (uit: Holland SF 46(2012 [2013])4, 19-21)

‘Wat is er met Vincent? De een na de ander,’ mail ik terug; een halve minuut later gaat de telefoon. Remco Meisner. ‘Hij is erg ziek, heeft leukemie en ook nog Hodgkin. Men verwacht dat hij nog ongeveer één of twee maanden te leven heeft. Daarom maak ik vaart en geef nu als een haas allerlei boekjes van hem uit.’ 
Een week later, 1 september, overlijdt Vincent van der Linden.

Hotel Cocagne, Eindhoven, najaar 1983. In een gang van dit labyrintische luilekkerland loop ik voor het eerst van mijn leven Van der Linden tegen het lijf: vrij kleine gestalte, bril, breed uitstaand, ietwat krullerig haar. Type verstrooide intellectueel. Dit is dus de redacteur van Ganymedes, het jaarboek waarin mijn broer Gert en ik sinds 1979 korte verhalen publiceren. We maken kort en ongemakkelijk kennis.

Later, rondom de plechtigheid van de King Kong Award die mijn broer en ik met onze aanhang komen ophalen, vloeit er zoals gebruikelijk bij de samenkomsten van deze broers een ruime hoeveelheid bier en doemen er als vanzelf andere figuren op die ik voortaan éénmaal per jaar op conventies zal ontmoeten (mijn broer houdt het na één keer voor gezien): Rob Vooren, Peter Cuijpers, het financieel KK-genie Jan Veldhoen en vele anderen. Zoals Paul van Leeuwenkamp, Roelof Goudriaan, Annemarie van Ewyck, Leo Kindt, JoJo en andere vaste typen van wie ik sommigen echter pas een jaar of wat nadien voor het eerst ontmoet. Gemeenschappelijk kenmerk van het eerstgenoemde groepje is echter: veel aandacht voor de bar, (te?) weinig voor de programmaonderdelen. 

In: Holland SF 2012 nr. 3
Die conventies worden voor Heleen (‘Ik heb nog nooit een SF-boek gelezen’) en mij gedurende enige jaren reünies, die in de nocturnale uitloop van room parties en toevalsconferenties in hallen en gangen steevast transformeren tot vage en veel te donkere films vol kreten, bizarre ontmoetingen, zwaaiende armen, ontboezemingen en beweringen, zo far out dat niemand ze de volgende dag nog kan reproduceren.

Welke tiener?


Wat de door Rob Vooren ooit verzonnen King Kong Award betreft: aan de bar van Cocagne zit ook de maker van de trofee voor 1983, Karel Thole (1994-2000), de dan allang in Italië woonachtige tekenaar, illustrator, schilder, vormgever en boekontwerper van internationale faam en betekenis. Mijn broer bekijkt Thole’s bij de uitreiking overhandigde gouache, legt hem op de toog en zegt: ‘Welke tiener heeft dit gemaakt?’

Thole zéér gepikeerd. Enige verzachtende rondjes volgen, maar echt goed komt het niet meer. ’s Nachts neem ik het kunstwerk mee naar huis. Enkele jaren later begint het op te krullen: de Grote Aap die de Vrouw omklemt, geheel volgens de iconografische traditie, schijnt haar in zijn schoot te willen duwen in plaats van andersom. La belle et la bête, de apotheose van de hoofse omkering dankzij het versagen van een stuk karton.


Zelfonderschatting


Vincent slaapt meer en meer, zegt Remco door de telefoon, maar is verder goed gemutst. Een e-mailtje of zo zal hij op prijs stellen. Gehoorzaam voldoe ik spoedig aan dat verzoek. Vermoedelijk krijg ik daarom zijn rouwkaart in de bus, want het vroegere contact is omstreeks de helft van de jaren negentig verloren gegaan. Tot ik op 3 mei 2011 ineens een e-mail van Vincent ontvang:

"Dag Jan! Het zal jou wellicht nog meer verbazen dan mij, een brief van mij te krijgen, maar ieder verschijnsel heeft een oorzaak, zoals sommigen beweren, dus lees nog even verder. In je laatste brief heb je me er zo scherpzinnig op gewezen, dat je liever lui dan moe bent, en ik had er geen moeite mee dat verschijnsel in mezelf te herkennen. Om je geheugen op te frissen, ik had een verzameling opgezet van artikelen van een zogenaamde dominee Wintner, met commentaar van ondergetekende, en jij was zo vriendelijk geweest, daar een voorwoordje voor te schrijven. Maar door mijn vermoeidheid, of door mijn luiheid, is daar verder niks van gekomen, en ik dacht al rustig te kunnen sterven, maar nee, daar ging opeens de telefoon en wie hing er aan de andere kant van de lijn?... Nee, het was Remco Meisner. Van het een kwam het ander en toen ging het opeens over zijn Rare Boekjes en zou hij mijn verzameling alsnog in het licht geven."

In HSF 2012 nr. 3 is door verschillende contribuanten al heel wat gezegd over de mentaliteit en kennelijke zelfonderschatting van Vincent van der Linden. Een evidente uiting van het laatstgenoemde is volgens mij het feit dat hij zijn pseudoniem Thomas Wintner, verbonden aan zeer goed werk als Motel Valhalla, óók in fanzines opvoerde als personage: als knoeiende, geile en frauduleuze predikant in veelal fictionele gemeenten als Oelenbeek, Uif, Ulkenskerkerbroek en Boerenhol (pas op – die buurtschap bestaat wél!). Kolderproza is het, bijna studentikoos, bij uitstek passend in waanzinnige fanzines als King Kong SF en Fantastische Vertellingen.

In Voorheen King Kong sf afl. 1, 1996 (opvolger van KKSF en op zijn beurt even kortstondig opgevolgd door Vooren’s Magazijn) verscheen mijn van kluchtig gelegenheidsjargon topzware bijdrage ‘Anale meting en het Rijk van het Licht. Tom G. Wintners handel en wandel in godsdienstfenomenologisch perspectief’, op verzoek van Vincent eind 1995 geschreven voor het toen al op stapel staande De kat in het donker.

En nu, mei 2011, meldt hij op de gebruikelijke ironische wijze over de uiteindelijke realisering van het boekje:
"Dit was alles wat ik nog te wensen had, want al die software is met één druk op de knop verdwenen, maar als er hier en daar over de wereld honderd gedrukte teksten verspreid zijn, dan blijft er ergens op een zolder nog wel eentje liggen – en wees nou eens eerlijk, wil jij niet onsterfelijk zijn? (…) O, ik vergeet even dat jij al onsterfelijk bent. Ik heb je e-mailadres gevonden op het internet en kreeg meteen te zien dat jij al 45 boeken op je naam hebt; jij bent niet meer kapot te krijgen. Ik met mijn vijftal, dat zelfs nooit van De Slegte gehoord heeft! Hartelijke groeten, Vincent".
De aloude beminnelijkheid, met daaronder een rotsbodem vol vlijmscherpe uitsteeksels.
Was hij toen al ziek? De uitwisseling van e-mails wordt enige tijd voortgezet, mede omdat ik vraag naar het tekstbestand van mijn oude bijdrage. Vincent:
"Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet goed wist wat ik zag toen ik het herlas, want ik dacht dat ik wel een paar vreemde woorden kende, maar zelfs met de dikste Van Dale in de hand vraag ik me af of ik (over twee weken 77) toch geen Alzenberger heb. Ik moest even denken aan Luc de Vos, die mij altijd met zijn rijkdom aan moeilijke, of wellicht niet-bestaande woorden om de oren sloeg. Maar ik moet aannemen dat er op het ogenblik nog mensen bestaan, die met enige moeite kunnen begrijpen wat je indertijd bedoelde te zeggen. Vroeg of laat komt er iemand glossen bij schrijven en dan hebben wetenschappers er misschien nog iets aan. Mij rest alleen trots dat je je naam en faam hebt willen verbinden aan de abjecte schrijfsels van mij en de dominee."
Vriendelijkheid, vriendelijkheid. Plus misplaatste, of ook ironisch bedoelde (?) zelfonderschatting.
‘Naam en faam’… Ik beschouw mezelf als ambachtsman, als een door een schrijfobsessie voortgedreven letterturk, zoals men in pre-multiculturele tijden zo treffend zei. Al die genres en stijlen, overal geweest en nergens thuis. En nu, op oudere leeftijd, zit ik zelf soms te peinzen waarom er zo weinig doelgerichtheid in al die projecten en activiteiten zat. Waar was het grote plan? Ik herken je lichte ontgoocheling terdege, Vincent van der Linden. En ook de min of meer nihilistische onverschilligheid – of zelfs opgeruimdheid - die ermee gepaard ging. Want er is natuurlijk een lijn, uitgeworpen door een dronken matroos of niet.

Mythograaf


Natuurlijk vraag ik ook naar Vincents raadselachtige project van de ‘mythograaf’: een verhalenautomaat die na invoer van bepaalde ingrediënten en variabelen geheel zelfstandig vertellingen construeert een uitbraakt: een typische fantasie uit de aanloopperiode van het digitale tijdperk. 
Het antwoord komt snel:
"Van de Mythograaf is uiteindelijk niets terechtgekomen, omdat die steeds tendeerde naar verfijning en uitbreiding (personages, gesprekken, weersomstandigheden, natuursituaties, enz.), en het frappante idee alleen tot leven zou kunnen komen met een degelijk team van nerds. Toen ben ik overgegaan tot een ‘gesprekprogramma’ in de geest van Eliza, Azile genaamd, dat inderdaad werkt, maar zo armoedig is dat ook hier weer een team voor nodig zou zijn. Waarom heeft niemand zo’n programma ooit gemaakt? Moet heel goed mogelijk zijn, als je er een beetje tijd, geld en man/vrouwkracht in stopt. Of een doorzettingsvermogen hebt dat hier in huis niet te vinden is, al heb ik er een hele tijd naar gezocht."
De digitale conversatie met Vincent komt tot een vrij abrupt einde. Aanleiding: Hedy d’Ancona. Men weet wel: de PvdA-politica, staatsvrouw en feministe die in haar vrije tijd ook het sadomasochisme aanprees en een voormalig fractiegenote in het Europees Parlement er met haar handtas van langs gaf. In een – nu helaas onvindbare – e-mail noemt Vincent haar en ik vraag schertsend wie zij toch kan zijn, en welke greep ze op iedereen had? Waarop een serieus antwoord volgt. Mijn mededeling dat het een grapje betrof ontlokt dan een scherpe reactie: nee, hoe hád hij ook kunnen denken dat ik Hedy d’Ancona niet kende, duizend maal excuus! Het zou nooit meer voorkomen!

Ik lees dit mailtje op het terras van de Mattemburgh, een uiterst aangename buitenplaats annex horeca-etablissement bij Bergen op Zoom. Ik kijk naar de boomtoppen en besluit in een opwelling te antwoorden met een keurige lijst van de consumpties die ik die dag heb genuttigd.

Het wordt weer stil. Maar De kat in het donker verschijnt toch in 2012, met mijn als voorwoord geplaatste nawoord, en te midden van meer en behartenswaardiger oud en nieuw werk van Vincent van der Linden alias Thomas Wintner.

In zijn op 2 september 2012 door zijn vriendin Nely Formsma verstuurde collectieve afscheidsmail meldt Van der Linden: ‘Intussen mijn excuses tegenover iedereen die ik op de tenen heb gestaan of anderszins gekwetst, beledigd of verwaarloosd heb -- terecht of ten onrechte -- maar daar is nu niks meer aan te doen, en het zal niet meer gebeuren!’

‘Terecht of ten onrechte’. Nog één keer de grijnslach van de oude, ongrijpbare vos, en dat is jammer – dat het de laatste keer was, bedoel ik.

* Jongste verhalenbundel Houten trouw van Jan J.B. Kuipers *

zondag 2 december 2018

De doemsteen van Kom Ombo

Onlangs verscheen een nieuw spannend avontuur in de reeks e-boekjes door Jan J.B. Kuipers: De doemsteen van Kom Ombo. Hoofdpersonage is Emily Stackleton. Aan boord van het stoomschip 'Conrad', onderweg van Egypte naar Engeland, raakt Emily in groot gevaar. Alles draait om een geelgroene steen in de vorm van een amulet. Hoe zal Emily ontkomen aan de vloek van de doemsteen van Kom Ombo? Voor lezers vanaf ongeveer 10 jaar.




Emily reist met haar vader en haar gouvernante terug naar Engeland na een Egyptische reis. Het jaar is 1902. Aan boord van het stoomschip 'Conrad' bevinden zich vreemde gasten. Zoals de Duitse professor Henkel en de geheimzinnige Egyptenaar Gamal Zaghloel. En iedereen zit achter één ding aan: die geelgroene steen of amulet in de vorm van een krokodil... Emily raakt hierdoor in groot gevaar. Hoe zal ze ontkomen? Hoe raken ze verlost van de sinistere doemsteen van Kom Ombo?


* Prijs $2.45 USD, 15 procent gratis te downloaden! *

Download en bestel HIER.

**


De Egyptische god Sobek speelt een rol in dit verhaal. Lees HIER meer over hem.


zaterdag 24 november 2018

BALLUSTRADA, DE WORTELS EN HET SPIJBELEN

In het kersverse najaarsdubbelnummer van het literaire tijdschrift Ballustrada onderzoeken negen dichters hun ‘wortels’. Jabik Veenbaas riep ze bijeen voor de door hem samengestelde aflevering van de rubriek Laaglandse Poëzie. Tsead Bruinja, Emma Crebolder, Hans Kloos en de andereen komen tot verrassende interpretaties. Veenbaas zelf vertelt in zijn inleiding hoe een ervaring uit zijn jeugd hem levenslang inspireerde als voorbeeld van trouw blijven aan je wortels.


De rest van deze Ballustrada is opnieuw zeer divers. Was het in de vorige uitgave kommer en kwel op kniehoogte, deze keer verrast Jos Rouw de lezer met de pijn en vreugde van een ander kaliber: vrouwenstrijd (om een man) en schildersmystiek. Andere verhalen komen van Gert P. Kuipers, San Bos, Pieter Drift en Yorgos Dalman.

Johan Everaers leverde een beschouwing over Arthur Cravan en Guillaume Apollinaire, dichters op weg naar het einde van de Grote Oorlog. Jan J.B. Kuipers laat in zijn rubriek De Juiste Verkeerde Verbanden een bekende Duitser opdraven, wiens boek Mijn Strijd onlangs in een Nederlandse vertaling is uitgekomen. En Minor gaat het gevecht aan met de regel: Alles van waarde is weerloos. Hij doet dat aan de hand van een verslag van Julian Barnes over zijn leeservaringen bij een gedicht van W.H. Auden. Moeten we een dichtregel al dan niet letterlijk nemen, is de brandende vraag. 

Een opvallende dichterlijke bijdrage komt van Julien Holtrigter, die voor het eerst in Ballustrada publiceert. Andere dichters in het nummer: Kees Engelhart, Kees Klok, Kees Hermis, László Tóth en André van der Veeke. 

De rubriek Taal Ver Taal brengt het gedicht Spijbelen, een experiment van Rod Summers in vijf vertaalde versies. Voor de tweede aflevering van dezelfde rubriek maakte Willem M. Roggeman een vertaling van een gedicht van Robert Creely, die altijd in verband wordt gebracht met de Amerikaanse Black Mountain-dichters. Ko de Jonge brengt voor zijn project pARTsfromheaven werk bijeen van onder anderen Keith Bates (VK) en Dame Mailarta (Canada).

In de volgende uitgave staat het thema In Holland staat een huis centraal. Belgische schrijvers laten hun licht schijnen over hun schrijvende noorderburen en enkele Nederlanders zullen op hun beurt Belgen onder de loep nemen, die weer over Nederlanders…

Ballustrada jaargang 32 nummer 3/4
Red. André van der Veeke, Jan J.B. Kuipers, Johan Everaers; vormgeving Ko de Jonge
Redactieadres: avdveeke@zeelandnet.nl
Los nr € 12,50, abonnement € 20,00


dinsdag 6 november 2018

Willem van Oranje, prins in Opstand

In de week van 12 november 2018 ligt het in de boekhandel: Willem van Oranje. Prins in Opstand, een nieuwe publieksbiografie door Jan J.B. Kuipers. Het boek behandelt het leven van de man, die uitgroeide van een jong en lichtzinnig edelman tot de vroegoude 'vader des vaderlands' - een aanduiding die velen hem niet bepaald gunden. Dit veelbewogen leven wordt geschetst tegen de al even turbulente achtergrond van de Nederlandse Opstand tegen Spanje.


De discussie over leven, karakter en betekenis van Willem van Oranje (1533-1584) laait regelmatig op. De Opstand tegen Spanje en de Reformatiegeschiedenis in de Nederlanden zijn niet denkbaar zonder deze prins van Oranje, die in zijn eigen tijd al voorwerp was van felle controverses. Oranje stond aan de wieg van de Noord-Nederlandse natie, maar deze ‘geboorte’ voltrok zich tegen zijn wil. Zijn pogingen om de scheuring van Noord en Zuid te voorkomen bleven vruchteloos.

Willem was weliswaar een belangrijke actor in de ontwikkelingen van zijn tijd, maar ook iemand die daardoor werd meegesleurd en getransformeerd. Van een strijder voor de belangen van de hoge adel en zijn eigen huis van Nassau groeide zijn reputatie tot die van een iconische en bijna mythische figuur, die zijn leven neerlegde in dienst van een ideaal.

- luister HIER naar een interview over het boek (de Zeeuwse Kamer, 05-11-2018) - 




Tegenover de koning



Als elfjarige verhuisde de prins van de Dillenburg naar het Brusselse hof, centrum van een wereldrijk, om zijn opvoeding te voltooien. Het was zijn introductie op het historische toneel, waar zijn rol bepaald zou worden door een bloedig conflict dat de mythische duur van tachtig jaar bereikte. Want gaandeweg ontwikkelde Oranje zich naast zijn machtspolitieke aspiraties ook tot tegenstander van de onverzoenlijke kettervervolgingen, tot een vijand van gewetensdwang. Zo kwam hij pal tegenover zijn koning Filips II te staan.



- zie HIER een artikel over achtergronden bij het boek (Historiek) -

Willem veranderde in de loop van enkele decennia van een in luxe badende prins met lichtzinnige reputatie tot een quasi-armoedige martelaar voor een niet eens helder omschreven ideaal. De man die ooit zijn bruid Anna van Saksen tegemoet ging met 1100 ruiters en een fabelachtige bagagetrein, eindigde als een sober geklede, vroegoude en zieke grijsaard die zich qua uitmonstering nauwelijks onderscheidde van een Delftse burger. Drie broers waren gesneuveld, zijn fortuin was verdwenen. Na minstens zeven mislukte aanslagen maakte de fanaticus Balthasar Gerards een eind aan Oranjes turbulente bestaan. Het was de kroon op een 'martelaarschap' dat Oranje zeker niet had geambieerd.

Willem van Oranje. Prins in opstand volgt het leven van de prins tegen de breed geschetste achtergrond van de Opstand en de scheiding van Noord en Zuid, die ook de meest dramatische periode in de historie van beide naties vormen.


Boek- en bestelgegevens Willem van Oranje. Prins in Opstand
176 blz.; formaat 23,8 x 28,6; rijk geïllustreerd in kleur
Genaaid gebonden; ISBN 9789462493445€ 29,95
Bestel het boek HIER 

Willem van Oranje en De Beeldenstorm van dezelfde auteur in het
Rijksmuseum te Amsterdam (expositie 'Tachtig jaar oorlog'). 

maandag 22 oktober 2018

Middelburgse poëzieroute viert 20ste editie

Zondagmiddag 4 november vindt de twintigste editie plaats van de poëzieroute van de Kunst- en Cultuurroute Middelburg. Veertien dichters dragen op twee locaties in de binnenstad voor uit hun werk. De optredens op de tweede locatie worden omlijst door muziek. Het thema van dit jaar is ‘het gerucht’. ‘Tijdens deze middag zal het woord tot grote hoogten worden opgestuwd,’ belooft de organisatie.


In het historische pand aan de Koepoortstraat 6 (galerie Jet Sondaar) treden van 13.30-15.00 uur op: Anna A. Ros, Coen Cornelis, Raymond van de Ven en Thom Schrijer. Gastheer is ex-stadsdichter Karel Leeftink.

Omslagontwerp Tot het Nabij is (Anna Schenk)
In The Common House of Elliott in de Lange Noordstraat 48 (het oude postkantoor) treden van 15.30- 17.00 uur op: Tijs van Bragt, Michael van Oostende, Aschwin van den Abeele. Ook de leden van de Werkgroep Poëzie zullen hun themagedicht voordragen. Dit zijn Jan J.B. Kuipers, Theo Raats, Karel Leeftink (alle drie ex-stadsdichter), Juul Kortekaas, Anna Schenk en Jacoline Vlaander. Uiteraard treedt ook de huidige stadsdichter van Middelburg op: Anna de Bruyckere. De muziek is van Yesterday’s Papers (Jacqueline Vader, Robbert-Jan Swiers, Sam Berhitu, Bert Hoogerheijde en David Boegheim). Gastvrouw is Jacoline Vlaander.

In de soos is ruimschoots gelegenheid om met elkaar het glas te heffen. Consumpties tegen gereduceerd tarief. De sociëteit heeft zelfs een eigen Elliott-bier in de aanbieding.

Ter gelegenheid van de route verschijnt traditiegebouw een bundel met werk van de deelnemers: Tot het nabij is. Het omslagontwerp is een werk van Anna Schenk. De bundel, in een oplage van 150, is op beide locaties te koop. Prijs van dit collector’s item: € 3,50 euro per stuk. (Graag gepast betalen.)



University College Roosevelt’s Common House Elliott is having its own beer brewed in Zeeland! Named after Elliott’s namesake Elliott Bulloch Roosevelt, Bulloch beer is a Zeeuwish blond beer with a touch of citrus that brings back good memories from the past. Bulloch has a charming and lovable personality, expressing wit, and a refreshing rebellious taste.

Common House Elliott is an independent, student run and owned initiative in the old postal office in Middelburg. The funds of this beer will be used to reduce the carbon footprint of Elliott's building. By improving the insulation of the windows, we will use less energy and as a bonus: studying in Elliott will be more comfortable.



vrijdag 21 september 2018

'De schaduwen doemen altijd op bij Kuipers'

Schrijver uit Kattendijke ziet zijn 'ongeveer' 70ste boek verschijnen


Dat Jan J.B. Kuipers een productieve schrijver is, is een understatement. Zijn historische werken zijn bekend, maar ook fantasy, science fiction, mythologie en surrealisme behoren tot zijn rijke oeuvre. Mythen en sagen kun je volgens de Kattendijkse dichter en schrijver zo vertalen naar onze tijd.


door PETER URBANUS
(oorspronkelijk in: Bevelandse Bode, Middelburgse Bode, Vlissingse Bode, 5 september 2018) 

“Gisteren liep ik over de Stationsbrug in Middelburg”, vertelt Jan J.B. Kuipers. “Voor het eerst in al die tientallen jaren dat ik daar overheen loop, legde ik mijn hand op de reling. Ik had meteen een witte arm. De brug was net geschilderd.” Een achterdochtig mens zou hier een complot kunnen vermoeden, wil hij maar zeggen.

In zijn nieuwste boek Houten Trouw heeft hij eerder verschenen losse verhalen gebundeld. Kuipers grossiert in groteske karakters, bot en wreedaardig geweld, absurde dialogen, hoogst merkwaardige voorvallen en mythische avonturen. De vijftien verhalen omvatten een breed spectrum: van Karel de Grote en de Beowulf-cyclus tot het roemruchte popfestival van Kralingen in 1970. En hoe bereik je het meer van Kitesj? Waar bleef het hoofd van koningin Cynethryth? Vragen die doorgaans weer naar nieuwe, labyrintische verschieten voeren. Niets is wat het lijkt. Op de achtergrond tracht het Biosofisch Instituut onvermoeibaar de werkelijkheid in kaart te brengen. En dat alles in Kuipers’ typerende, nogal barokke schrijfstijl.

Foto uit het artikel | foto P. Urbanus
De in Zaamslag geboren schrijver vermoedt dat ‘Houten Trouw’ zo ongeveer zijn 70e boek is. Historische werken over koning Willem III en de laatste Duitse keizer betekenen brood op de plank. Maar fantasy, science fiction, mythologie en surrealisme zijn minstens even grote liefdes. Eerdere titels in dit genre waren onder andere Het Spel om de Regendanser en Bannenfluister, hemelglas. Uitgeverij Verschijnsel in Mechelen brengt het leeuwendeel van deze werken uit. 

De SF-boeken zijn onder meer verkrijgbaar via bol.com. Waarom ze niet te vinden zijn in de Goese bieb blijft vooralsnog een onopgehelderd raadsel, aldus de auteur.

Kuipers werd eerder vergeleken met schrijvers als Jorge Luis Borges en R.A. Lafferty. Met Borges heeft hij de filosofische inslag gemeen en met Lafferty de verhalen waarin schaduwen groter zijn dan hun personages. “Waar Kuipers ook het licht van zijn toverlantaarn laat schijnen, de schaduwen doemen vanzelf op”, schreef recensent en collega-schrijver Marcel Orie.

WANDELINGEN


Schaduwen vormen een vast onderdeel van Kuipers’ schrijverschap. Geen heden zonder verleden, geen licht zonder schaduw. “Mythen en sagen zijn onderdeel van onze geschiedenis”, benadrukt de schrijver. Het gedicht Beowulf geldt als het oudste in volkstaal geschreven Europese epos. “Maar het verhaal is zonder meer te vertalen naar de hedendaagse actualiteit en politiek”, aldus Kuipers. Moord en doodslag, spoken, gruwelverhalen, zedelijk verval en politieke kuiperijen in het Zeeuwse hebben eveneens zijn belangstelling.

Hij kan die liefde botvieren als gids bij Sinister Zeeland dat stadswandelingen door Middelburg en Vlissingen organiseert. Niet geheel wars van commercie wil hij toch even reclame maken voor de wandelingen. “Er is zelfs een Bevelands tintje, met een spookverhaal dat in Yerseke speelt”, licht hij een tipje van de sluier op. ‘Houten Trouw’ is verschenen bij Uitgeverij Verschijnsel.

Zie HIER 'Als bode van een onbekende koning', de bespreking in de PZC, 15 oktober 2018 resp. op Zeeland Geboekt, 22 oktober 2018
***
Bestel HIER Houten Trouw.
  • Nederlands |
  • 1e druk | 
  • 9789078720584 | 
  • Paperback | 
  • 244 pagina's | € 21,95
Omslagontwerp: Roelof Goudriaan


maandag 17 september 2018

Zwarte kat in plaats van vleermuizen: Sinister Middelburg 13 september 2018

De laatste wandeling van het seizoen 2018 van Sinister Middelburg zit er weer op. We liepen donderdagavond 13 september met een vrij grote groep langs de intussen bekende dertien (en meer) locaties in het westelijk en noordelijk deel van de binnenstad. Deze keer stak slechts een zwarte kat razendsnel voor onze voeten over. Vorige keer waren het vleermuizen die boven ons hoofd vlogen, de keren dáárvoor wolkten de zwarte kraaien in de 'occulte' buurt bij het voormalige Pesthuis. 


Het 'gelijke' roept het gelijke op? Het is een vraag die wel vaker naar voren komt tijdens de sinistere wandelingen door de schemerige dreven van rustiek Middelburg.
Journalist en gitarist Peter Urbanus liep mee en meldde het volgende op facebook:
"Gisteravond een zeer leerzame en vermakelijke wandeling in het kader van Sinister Middelburg, en wel onder de bekwame en luidruchtige leiding van Jan J.B. Kuipers. Bijna twee uur verhalen, geruchten, sterke verhalen en historische feiten uit de geschiedenis van het vermaledijde Middelburg. En dat uit de mond van een geboren Vlissinger. Het is me wat. De vondst van een vrouwenhoofd in een bushokje (1990) kon ik me wel herinneren uit de krant, maar het jaartal en de afloop in het geheel niet. Ik kwam tot de conclusie dat ik dat moet hebben gemist omdat er geen elektrische gitaren in het verhaal voor kwamen."

Een 'levend' bushokje


Het bushokje met het hoofd... In drie seizoenen was er geen groep bij wie deze fameuze, of liever beruchte moordzaak onbekend was. Sterker nog, er hebben aardig wat mensen meegelopen die direct of indirect met deze tragedie te maken hebben gehad: buurtgenoten, personen uit de juridische sector, een familielid van de rechercheur 'die de zaak oploste'. De meeste van deze mensen bleken weer boeiende tot zeer pregnante details ter beschikking te hebben, die het dossier van het mysterie van 'het hoofd in het bushokje' stevig hebben opgedikt. Want deze zaak heeft zich na ruim 28 jaar definitief genesteld in de lokale volkscultuur en het corpus van geruchten, overleveringen en verhalen.

Groepen en op locatie


Het seizoen van 'reguliere' wandelingen is weliswaar voorbij, maar groepen (bedrijven, verenigingen e.d.) kunnen steeds voordelig boeken via sinisterzeeland.nl

Ook een Onbehaaglijke - en toch gezellige Vertelavond - of middag met powerpoint op locatie is mogelijk, kijk HIER.

"Ga mee met schrijver Jan J.B. Kuipers op de allereerste Zeeuwse ghostwalk door de binnenstad van Middelburg. We vertrekken westwaarts vanaf de Markt, mee met de windrichting van de Dood. Bijna twee uur lang Griezel en Groteske, Sagen en Schavotten, Horror en Historie. Jan vertelt met liefde over kruisvaarders, pestlijders en moordenaars, en over de ijselijke bureaucratie van de regentenstad Middelburg. Stokoude geschiedenis en pijnlijk recente verhalen: van het hostiewonder via een lugubere vondst in een bushokje, tot ver voorbij het bombardement." (Bron: sinisterzeeland.nl)

Penninghoek, foto H.M.D. Dekker